Skip to content

Pictures Part 5: Gambia

November 23, 2009

© Inge Grossen – Team Sunshine Shooters

Pictures Part 4: Senegal

November 23, 2009

© Inge Grossen – Team Sunshine Shooters

Pictures Part 3: Mauritanië

November 11, 2009

© Inge Grossen – Team Sunshine Shooters

Pictures Part 2: Morocco

November 10, 2009

© Inge Grossen – Team Sunshine Shooters

Pictures Part 1: Spain

November 10, 2009

© Inge Grossen – Team Sunshine Shooters

Vergeten stukjes

November 9, 2009

(De Morgen Wax, 7 november)

the end_sml

Elk verhaal kent een einde en ook ons avontuur van Antwerpen naar Banjul is ondertussen afgelopen. Achttien dagen, 7213 ongelofelijke kilometers en zes landen later zijn we terug op gekende grond. De stoffige rugzakken zijn geleegd, de slaapzakken terug op zolder geduwd en de vuile was weer proper. De auto waarin we drie weken lief en leed hebben beleefd blijft als enige getuige van ons avontuur achter in Banjul, waar het binnenkort onder de hamer gaat ten bate van ons gekozen goed doel: het aanstellen van een gynaecoloog in de kliniek van Kartung.

Familie en vrienden wachten overal vol grootse verwachtingen op onze verhalen. Als ik hun hoopvolle gezichten zie, wens ik soms dat ik een glorieus verhaal met een imponerend Hollywood Happy End kon vertellen. Een einde vol vrolijk lachende kindjes op weg naar school, blakend gezonde moeders die maaltijden met drie voedselgroepen bereiden en ethische, efficiënte liefdadigheidsorganisaties die zich onvermoeibaar inzetten voor het lot van zwakkeren.  Maar zo netjes speelt Afrika het niet.  Een terugblik op deze ongelofelijke ervaring brengt een maalkolk van emoties met zich mee: blijdschap, trots, teleurstelling, twijfel, verwondering, hoop.

7000 kilometer dichter bij jezelf.

Reizen is leren, en elke reis brengt nieuwe lessen met zich mee. Deze reis bevestigde nogmaals dat te lang binnen je comfortzone vertoeven sluipend nare gevolgen kan hebben. “Te lang in een land verblijven doet geloven dat je groter bent dan je echt bent en maakt je kleiner dan je kan zijn.” Tot dit besef kwam ik op een verlaten strand ergens midden Mauritanië, na een helse eerste week vol confrontatie met mijn eigen netjes verpakte vooroordelen en irreële, zelfgecreëerde angsten.  Gestroopt van het laagje vernis dat we over ons dagdagelijks leven leggen, zonder de kronkels die we gemakshalve rond moeilijke onderwerpen weven, weg van onze gebruikelijk context, daar herontdekken we vergeten stukjes van onszelf. Daar leren we opnieuw  wie we echt zijn.

Ook de antropologiestudenten van de Vrije Universiteit Amsterdam, die meereisden om de groep deelnemers als onderwerp voor hun eindwerk rond groepsdynamiek te bestuderen, kwamen zekerlijk niet bedrogen uit. Een reizende konvooi van bijna honderd altruïstisch geïnspireerde Belgen en Nederlanders van alle ouderdommen en sociale achtergronden zorgt namelijk voor een interessante microkosmos. Sociale barrières vervagen, spelregels wijzigen, banden groeien en verstrengelen razendsnel. Soms waande ik me in een parallelle universum: een aflevering van Eiland Robinson, even later een verdwaalde episode uit Temptation Island. De studenten hadden zeker genoeg stof tot nadenken, al merkten velen onder ons met een glimlach op dat de veranderende groepsdynamieken vaak het sterkst binnen het groepje studenten zelf te merken viel.

Wantrouwen.

Daar stonden we dan met z’n allen op 21 oktober in Banjul: een kleurvol groepje Europeanen, breed glimlachend en trots met onze auto’s vol giften voor Afrika. Tijdens een vrolijke verwelkomingceremonie omringd door zingende kinderen en dansende vrouwen bedankt de organisatie ons voor onze steun. Even later ontvangt elk team een certificaat als bewijs dat ze de 7000 kilometer-durende reis succesvol hebben voltooid. En dan, net voor de beklijvende hitte in het verloederde receptielokaaltje ons te veel wordt, komt het hoofd van The Gambian Chamber of Commerce, de organisatie die het project rond microkrediet voor vrouwen dat wij origineel wouden steunen, de groep nog even toespreken. Want er was wantrouwen rond de oprechtheid van dit project bij sommige teams en daardoor hadden ze afgehaakt, zo had hij vernomen. Statig netjes in een kraakloos Khakipak spreekt hij de groep in foutloos Engels toe. Sinds 2007 is er reeds 7,000 Euro op de rekening ten behoeve van dit project gestort, verteld hij, en somt de bedragen van de cheques met bijhorende stortingsdatum netjes op. Maar 7,000 Euro daar kon de organisatie niet veel mee doen, vervolgde hij kalm. Er was meer nodig voor ze gestructureerde financiële ondersteuning aan ondernemende vrouwen kon bieden. En tot dan, concludeerde hij ietwat weemoedig, blijft het geld best gewoon op de rekening staan.

Verstomd veeg ik de druppels zweet van mijn voorhoofd. Ik denk aan de twintig dozen verbanden, talloze flessen ontsmettingsmiddel en andere medicatie achter in onze Land Rover en de ettelijke duizenden euro’s die onze auto misschien wel op de veiling zal opbrengen.Hopelijk kan Stichting Evenaar, de organisatie die de kliniek in Kartung wilt uitbouwen, wel “iets” met onze bijdrage . Wij volgen het alleszins nauwgezet op.

En zo komt er ook aan ons verhaal een einde. Wij zijn het er alleszins over eens: een ervaring als deze, zelfs met al zijn grillige hoeken en kantjes, dat wensen we iedereen die we lief hebben toe.

Last Days

October 28, 2009

 

We’ve been home 3 days now, and daily reality is slowly seeping back into our lives. We will continue to upload photos of our adventure in the coming days and I will also post the texts of the final 2 articles to appear in De Morgen Wax in the coming 2 weeks. The Land Rover Discovery in which we drove to Gambia will be auctioned on November 1st. Proceeds will go to Stichting Evenaar’s hospital in Kartung. We will keep you posted on the outcome of the auction.

In the mean time, we wanted to share some pictures of our arrival in Banjul, as well as our visit to the Kartung hospital, which was the cause we supported.

 

Banjul_last days

An emotional welcome by Kartung community

 

Last saturday we visited the Kartung Hospital to deliver the medical supplies we had brought with us from Belgium.

 

Banjul_last days2

Kartung Hospital

 

Delivering medical supplies we brought with us

 

 

De reuzen van Senegal.

October 27, 2009

(De Morgen Wax, 31 Oktober)

Baobab Senegel

Nog 826 kilometer en we komen aan in Banjul, Gambia. De kale, verwaaide vlaktes van Mauritanië hebben we inmiddels geruild voor de groene Savanne van Senegal.  Elke nieuwe kilometer brengt ons een eindeloos tafereel vruchtbare graslanden rijkelijk bestrooid met de magische reuzen van Senegal: de Baobab.

Als door een scene uit Lord of the Rings rijden we uur na uur tussen een zwijgend toekijkende menigte Baobabbomen. Zo ver het oog kan zien staan ze statig stil rondom ons. Gefascineerd blijf ik door het raam staren. Het is de eerste maal dat ik zo veel Baobabs zie. De ervaring maakt me spraakloos. Hun energie sijpelt voelbaar over het hele landschap. Hun uitstraling is bijna menselijk.

De Baobab is zonder twijfel de meest majestueuze boom van Afrika. Verwonderd kijk ik om me heen naar de stille reuzen waarvan men zegt dat ze tot 3,000 jaar oud kunnen worden. Hun afmetingen wekken enkel verbijstering op: een hoogte van tot 20 meter en een stamomtrek van 10 meter. De struiste Baobabboom in Senegal heeft zelfs een stamomtrek van 26 meter! En dan dit: de stam van de Baobab kan tot  120,000 liter water opslaan.

Offerandes.

Ik ben lang niet de enige die het magische en het menselijke van de Baobab zo intens ervaart.  In Senegal is de Baobab een heilige boom waaraan veel legendes, tradities en rituelen zijn gekoppeld. Het hout mag nooit worden gebruikt in houtwerk of als brandhout. Onvruchtbare vrouwen en zieken leggen hun handen op de boom, smekend om de helende kracht der eeuwen. De Senegalezen brengen offerandes aan hun voorvaders aan de voet van de boom.  De giften – meestal Kolanoten, eieren of Lakh – plaatsen ze in een aardeschaal die vervolgens wordt gebroken zodat het eten de grond insijpelt . Zo gelooft men, wordt het voedsel voor de geesten die in de boom wonen.

De gigantische holle, verdraaide Baobabstammen, zo zegt een legende, zijn ook de enige begraafplaats voor de Griots – zwervende West Afrikaanse dichters die ervoor zorgen dat gebeurtenissen als geboortes, huwelijken, sterftgevallen en andere locale gebeurtenissen worden bezongen en doorverteld. Omdat de Griots niet als andere stamleden het land met hun handen bewerkten, mochten ze ook niet in de aarde worden begraven, zo geloofde men vroeger.

Honderden kilometers lang rijden we tussen deze stille wachten van de Savanne, en dan valt het me opeens op: de Baobab is een eenzame boom. Ze staan wijd verspreid, alsof elk het recht eist op een eigen ruimte. Nergens dichtbij vind men andere, kleinere bomen of struikgewas. Het is een herkenbare, bijna menselijke eenzaamheid. Net als mensen zullen de bomen ook naar mate ze ouder worden steeds meer beginnen krimpen.  En toch is het bijna onmogelijk om een Baobab uit te roeien: verbrand de boom of ontdoe hem van al zijn hars, de Boabab zal het gevecht niet zomaar opgeven. Met al zijn kracht zal het zichzelf in stilte herstellen, om vervolgens nog eeuwen stand te houden.

Wanneer een Baobab sterft, gebeurd het ogenschijnlijk plots. De boom verrot van binnenuit en zakt daardoor opeens helemaal in elkaar.  Het is deze onverwachte, geruisloze dood die ervoor zorgt dat men in Senegal gelooft dat de boom niet sterft maar op een dag ineens gewoon verdwijnt.

Ik sluit even mijn ogen tegen de felle ondergaande zon. De eenzame vormen van de Boababbomen staan schimmig op mijn netvlies gebrand. Als stille getuigen voel ik hun ogen op mijn rug branden terwijl wij de laatste kilometers van deze onvergetelijke reis onder onze banden laten rollen.

Drie kilo kamelenvlees.

October 26, 2009

(De Morgen Wax column, 24 Oktober)

mauritanieasap

Mauritanië is een van de armste landen ter wereld. En toch laat het de toeristen met hun buidelzakken vol geld niet zomaar toe. Integendeel. Zes uur en zeventig euro heeft het gekost voor we de 500 meter lange grensstrook die Marokko van Mauritanië scheidt mochten doorkruisen. Door het surrealistische strookje niemandsland bestrooid met  afval, landmijnen en autowrakken loodsen gidsen de auto’s in kleine konvooitjes voorzichtig Mauritanië binnen.

Het kontrast met Marokko kan niet groter zijn.  Eindeloze vlaktes vol zwerfvuil komen ons tegemoet.  De stank van rottende afval stormt mee met de hitte de auto binnen. Aan onze ramen passeert een eindeloos tafereel van armoede en ontbering:  uitgemergelde paarden die wankelende karretjes sloom voorttrekken, geiten die kriskras over de drukke weg zoeken naar een plukje verdord gras of een eetbaar stukje afval. Zwermen blootsvoets rennende peuters in vuile, gescheurde T-shirts schreeuwen het ons toe: “Madame! Madame, donne moi le cadeau!”.

Men had ons gewaarschuwd voor Mauritanië. “Gevaarlijk”, “een land vol landmijnen”, “corrupt”, “bliksemsnelle zakkenrollers”, “oplichters”. Niet een goed woord hebben we gehoord. Geen enkel gul complimentje. Alleen achterdocht, schrik en afkeer.

Mauritaniers snappen het niet. “Waarom reist iedereen hier gewoon zo snel mogelijk door?” vroeg de Mauritaanse garagist die een van de voertuigen in onze konvooi herstelde. “Waarom vlammen jullie westerlingen met jullie gulle giften voor Afrika altijd door naar Senegal, Gambia en Mali? Waarom helpen jullie Mauritanië nooit?”

Het is waar. Als een stervende hond naast de weg snellen we Mauritanië met afgekeerde blik voorbij. We willen de ellende van dit land niet zien. Want het helpt toch niet, zo geloven we, en richten ons blik hoopvol op de zachtere schoonheid van Senegal en Gambia. En toch verdient ook Mauritanië een kans.

Ja, het is een corrupt land. Ja, er zijn plaatsen waar er mogelijk landmijnen kunnen liggen. Ja, smeergeld smeert de economie en maakt miljoennairs van enkele gelukkigen.  Ja, het is vuil, het stinkt en er zijn waarschijnlijk meer kakkerlakken en geiten dan de 3.5 miljoen mensen die in dit dorre landschap wonen. En toch verdiend Mauritanië een kans.

Wij brachten hier drie ongelooflijke dagen door. Met 3 kilo kamelenvlees en 20 liter water doorkruisten we met ons groepje van vijf auto’s twee dagen lang de westelijke Sahara. Onder het waakzame oog van Dahid, onze Berber gids, ontdekten we als verwonderde, spelende kinderen haar wondermooie natuur.  Gillend gleden we met stukken karton van de flanken van haar duinen, smulden we verse dadels onder een schrale doornboom en verkenden we met aaneengeknoopte touwen de dieptes van een drinkwaterput midden in de woestijn. We reden zeventig kilometer over eindeloze stranden en sliepen ’s nachts in onze wapperende tentjes in haar verwaaide duinen.

En toen we ’s morgens met knipperende ogen uit onze tenten kropen zagen we ze zitten: twee volwassen mannen en drie kleine jongens. Op vijf meter van ons cirkeltje tenten hadden ze gewacht tot we wakker werden. Voor hun smeulde een vuurtje waarop een blauw theepotje ruste. Hurkend naast het vuurtje stak de oudste een klein glaasje gevuld met warme thee naar me uit. “Tea Madame, pour vous, si tu veux, ici avec nous.”. Verbaasd en verward steek ik mijn hand uit en neem het woordeloos aan. Mauritanië verdient echt een kans.

mauritanie3

Playing in Paradise

October 19, 2009

Another quick update as we head into the last week of our adventure.

No words can describe the beauty of this journey – on so many levels. Both Inge and I are making sure we live every moment of it. We’re heading off now with a small group of friends to find a spot on the beach to camp tonight. Today we spent all day playing in the crystal clear waters on a deserted beach outside Dakar. Tomorrow we cross the border into Gambia. Full, detailed updates (with photos!) when we get back!

In the mean time, some photos of the 3 days we spent in the Western Sahara. Pure paradise!

Challenge5

challenge6

challenge7